ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

سرگشته ای که دامن همت کشد ز دهر

بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است

گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش

یک دم زدن به خاک نشاند سپند را

هرچند ناله هیچ ندارد مرا بس است

گر مدعا ز جاده اوهام جستن است