گر مدعا ز جاده اوهام جستن است

ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

یک دم زدن به خاک نشاند سپند را

هرچند ناله هیچ ندارد مرا بس است

یک اشک لغزش تو فنا تا بقا بس است

منت کش نسیم نشد غنچه حباب

ما را همان شکسته دلی دلگشا بس است