یک دم زدن به خاک نشاند سپند را

بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است

گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش

ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

هرچند ناله هیچ ندارد مرا بس است

گر مدعا ز جاده اوهام جستن است

یک اشک لغزش تو فنا تا بقا بس است