هرچند ناله هیچ ندارد مرا بس است

گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش

ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

یک دم زدن به خاک نشاند سپند را

گر مدعا ز جاده اوهام جستن است

یک اشک لغزش تو فنا تا بقا بس است

منت کش نسیم نشد غنچه حباب