گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش

نقشی به حسرتش ، ز نی بوربا بس است

سرگشته ای که دامن همت کشد ز دهر

بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است

ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

یک دم زدن به خاک نشاند سپند را

هرچند ناله هیچ ندارد مرا بس است