در خلق شاهد نگه نارسا بس است

گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است

آیینه گو به هرکه رسد، دل به ما بس است

خودبینیی که آینه هیچکس مباد

ما را چو رشته ای که به سوزن وطن کند

چندانکه بگذریم درین کوچه جا بس است

بیدل مرا به بوس و کنار احتیاج نیست