همچو خورشید از فریب اعتبارما مپرس

گر همه اشکی فشانم تا ثریا آتش است

شوخی آهم به دل سرمایه آرام نیست

سوختن صهباست نرمی راکه مینا آتش است

چشمه ما را اگر آبی ست پیدا آتش است

بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار

خاک بر سرکرده ایم و بر سر ما آتش است