خاک بر سرکرده ایم و بر سر ما آتش است

همچو خورشید از فریب اعتبارما مپرس

چشمه ما را اگر آبی ست پیدا آتش است

بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار

جوهر علوی ست از هر جزوسفلی موجزن

سنگ هم با آن زمینگیری سراپا آتش است

شاخ ازگلبن جدا، مصروف گلخن می شود