بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار

سوختن صهباست نرمی راکه مینا آتش است

همچو خورشید از فریب اعتبارما مپرس

چشمه ما را اگر آبی ست پیدا آتش است

خاک بر سرکرده ایم و بر سر ما آتش است

جوهر علوی ست از هر جزوسفلی موجزن

سنگ هم با آن زمینگیری سراپا آتش است