سنگ هم با آن زمینگیری سراپا آتش است

بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار

خاک بر سرکرده ایم و بر سر ما آتش است

جوهر علوی ست از هر جزوسفلی موجزن

شاخ ازگلبن جدا، مصروف گلخن می شود

زندگی با دوستان عیش است و تنهاآتش است

روسیاهی ماند هرجا رفت رنگ اعتبار