جوهر علوی ست از هر جزوسفلی موجزن

چشمه ما را اگر آبی ست پیدا آتش است

بی تو چون شمعی که افروزند بر لوح مزار

خاک بر سرکرده ایم و بر سر ما آتش است

سنگ هم با آن زمینگیری سراپا آتش است

شاخ ازگلبن جدا، مصروف گلخن می شود

زندگی با دوستان عیش است و تنهاآتش است