پیش مجنون وادی امکان غبار محمل است

صیدگاه کیست این گلشن که هر سو بنگری

آب و رنگ گل پرافشانتر ز خون بسمل است

هرچه می بینم سراغی از خیالش می دهد

سیل بنیاد تحیر حسرت دیدارکیست

جوهرآیینه چون اشکم چکیدن مایل است

نیستی شاید به داد اضطراب ما رسد