ناله را گرد نکشی از قید هستی رستن است

از کشاکش نیست ایمن یک نفس ، فرصت شمار

کار ریگ شیشه ساعت ز پا ننشستن است

نشئه آزادیی دارد غرور عاشقان

تا چه زاید صبحدم کامشب به بزم نوبهار

غنچه چون مینای می از خون عیش آبستن است

شرمی از آزار دلها کن که در ملک وفا