غنچه چون مینای می از خون عیش آبستن است

نشئه آزادیی دارد غرور عاشقان

ناله را گرد نکشی از قید هستی رستن است

تا چه زاید صبحدم کامشب به بزم نوبهار

شرمی از آزار دلها کن که در ملک وفا

بهرناموس مروت رنگ هم نشکستن است

از مکافات عمل ایمن نباید زیستن