تا چه زاید صبحدم کامشب به بزم نوبهار

کار ریگ شیشه ساعت ز پا ننشستن است

نشئه آزادیی دارد غرور عاشقان

ناله را گرد نکشی از قید هستی رستن است

غنچه چون مینای می از خون عیش آبستن است

شرمی از آزار دلها کن که در ملک وفا

بهرناموس مروت رنگ هم نشکستن است