جور حسن و صبر عاشق توام یکدیگرند

سیل عمری شدکه با این خانه ویران آشناست

از فسون ناصحان بر خویش می لرزم چو آب

یک تن عریان من با صد زمستان آشناست

با خدنگ او دل من همچو پیکان آشناست

دورگرد وصلم اما در تماشاگاه شوق

با دلم تیر نگاهش تا به مژگان آشناست