عجز رنگم به فلک ناز همایی دارد

هرکجاگرد نگاهی ست کمینگاه من است

داغ تاثیر وفایم که به آن افسردن

جگر بی اثری سوخته آه من است

کهکشان سایه اقبال پر کاه من است

حیرتم آبله پا کرد که چون موج گهر

هر ط رف گام نهد دل به سر راه من است