حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

کهکشان سایه اقبال پر کاه من است

حیرتم آبله پا کرد که چون موج گهر

هر ط رف گام نهد دل به سر راه من است

رفته ام از خود و واماندگی افواه من است

بوی هستی کلف اندود غبارم دارد

صافی آینه ام از نفس اکراه من است