آبی که ما نداریم هرجاست زیر کاه است

سیر بهار این باغ از ما تمیز خواه است

اما کسی چه بیند آیینه بی نگاه است

در شبهه زار هستی تزویر می تراشیم

گرد بنای عجز است زبر و بم تعین

تا پست شد نفس شد چون شد بلند آه ا ست

فقر و غنای هستی نامی ست هرزه مخروش