گرد بنای عجز است زبر و بم تعین

اما کسی چه بیند آیینه بی نگاه است

در شبهه زار هستی تزویر می تراشیم

آبی که ما نداریم هرجاست زیر کاه است

تا پست شد نفس شد چون شد بلند آه ا ست

فقر و غنای هستی نامی ست هرزه مخروش

عمری ست بر زبانها درویش نیز شاه است