ز بی نیازی فریادرس گداخته است

غبار مشت پر ما نیاز دام کنید

که عمرها به هوای قفس گداخته است

ترحم است برآن دل که گاه عرض و نیاز

مگر شکست به فریاد دل رسد ور نه

درای محمل مقصد نفس گداخته است

طلسم هستی بیدل که محو حسرت اوست