درکمین داغ دل چون شمع می سوزم نفس

تهمت آرام داغ طینت آزاده است

هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات

شرم دار از لاف مردیهاکه طبعت ماده است

قرب منزل درخور سعی وداع جاده است

در خرابیها بساط خواب نازی چیده ایم

سایه گل کرده ست تا دیوار ما افتاده است