هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات

دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است

قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

تهمت آرام داغ طینت آزاده است

شرم دار از لاف مردیهاکه طبعت ماده است

درکمین داغ دل چون شمع می سوزم نفس

قرب منزل درخور سعی وداع جاده است