دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است

می توان در هستی ما دید عرض نیستی

شعله بی شغل نشستن نیست تا استاده است

بی تو درگنج عدم هم خاک بر سرکرده ایم

قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

تهمت آرام داغ طینت آزاده است

هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات