تهمت آرام داغ طینت آزاده است

بی تو درگنج عدم هم خاک بر سرکرده ایم

دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است

قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات

شرم دار از لاف مردیهاکه طبعت ماده است

درکمین داغ دل چون شمع می سوزم نفس