قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

شعله بی شغل نشستن نیست تا استاده است

بی تو درگنج عدم هم خاک بر سرکرده ایم

دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است

تهمت آرام داغ طینت آزاده است

هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات

شرم دار از لاف مردیهاکه طبعت ماده است