شرم دار از لاف مردیهاکه طبعت ماده است

قطره آبی که داری خون کن وگوهر مبند

تهمت آرام داغ طینت آزاده است

هر نفس چندین امل می زاید از اندیشه ات

درکمین داغ دل چون شمع می سوزم نفس

قرب منزل درخور سعی وداع جاده است

در خرابیها بساط خواب نازی چیده ایم