می تپد گردابم از اندیشه آغوش بحر

خاک گردیدن بر آب افکندن سجاده است

دل درستی در بساط حادثات دهر نیست

سنگ هم درکسوت مینا شکست آماده است

دام چشم سوزن و نخجیر سخت افتاده است

از تپیدنهای دل بیطاقتی دارد نفس

منزل ماکاروان را درس وحشت داده است