کس ندانست که آن چشم چه صهبا زده است

ای سحر ضبط عنانی که از آن طرز خرام

گرد ما هم قدح ناز دو بالا زده است

هر نگه رنگ خرابات دگر می ریزد

دل نشد برگ طرب ورنه سرخلدکه داشت

بی دماغی پر طاووس به سرها زده است

زین برودتکده هر نغمه که بر گوش خورد