دل نشد برگ طرب ورنه سرخلدکه داشت

گرد ما هم قدح ناز دو بالا زده است

هر نگه رنگ خرابات دگر می ریزد

کس ندانست که آن چشم چه صهبا زده است

بی دماغی پر طاووس به سرها زده است

زین برودتکده هر نغمه که بر گوش خورد

شور دندان بهم خورده سرما زده است