ببخشای بر بخت و ارون من

همی خواست نستود زو زینهار

همی گفت کای نامور شهریار

چرا ریخت خواهی همی خون من

مکش مر مرا تا دوان پیش تو

بیایم بوم زار درویش تو

بدو گفت بهرام من چون تو مرد