مکش مر مرا تا دوان پیش تو

همی گفت کای نامور شهریار

چرا ریخت خواهی همی خون من

ببخشای بر بخت و ارون من

بیایم بوم زار درویش تو

بدو گفت بهرام من چون تو مرد

نخواهم که باشد به دشت نبرد