بدو گفت بهرام من چون تو مرد

ببخشای بر بخت و ارون من

مکش مر مرا تا دوان پیش تو

بیایم بوم زار درویش تو

نخواهم که باشد به دشت نبرد

نبرم سرت را که ننگ آیدم

که چون تو سواری به جنگ آیدم