سخت بیدردی ست دست از دامنت برداشتن

خاک این صحرا لب خش که را لیسیده است

تاگل محرومی ازگلزار وصلت چیده است

سایه بیدی سراپای مرا پوشیده است

همچو شمع کشته در چشمم نگه خوابیده است

تا مرا عشقت چو شبنم دیده بی خواب داد

خون من رنگی به روی برگ گل خوابیده است