ی هوس خاموش امشب آهم آرامیده است

بستر داغی چو شمع کشته سامان کرده ام

بیخودی از عشق راه خانه ات پرسیده است

برق بیرنگ است عشق اما درین صحرای وهم

صبح وصلت بخت بد شاید فرا موشم کند

دیده خلق از سیاهیهای خود ترسیده است

خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز