حسن را ننگ دویی زآیینه رنجانیده است

خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز

نیستم نومید این ظالم به خوبم دیده است

کاش چشم کس قضا نگشاید ز خواب عدم

با همه عجز از تلاش سوختن عاری نه ایم

هرچه خوابیده ست اینجا فتنه خوابیده است

بستر آرام دنیاگرم نتوان یافتن