مرهمی دارد به خاطر زخم اگر خندیده است

نقدگردون نیست غیر از اعتبارات خیال

چون حباب این کاسه وهم ازهوا بالیده است

درد دوری را علاجی جز امید وصل نیست

دود دل آخر به چندین شعله خواهد موج زد

شمع این بزمم هنوزم یک مژه جنبیده است

زین گذرگاه نزاکت بی تامل نگذری