روزگاری شد که سیل گریه محو قطرگی ست

چشم ما از بازگشتن کفر و دین گردیده است

رفتن از خود سایه را آیینه خورشید کرد

رنگ ما بی دست و پایان اینچنین گردیده است

خرمن ما از چه آفت خوشه چین گردیده است

گرم جولان هر طرف رفته ست آن برق نگاه

دید ه ها چون حلقه های آتشین گردیده است