خرمن ما از چه آفت خوشه چین گردیده است

رفتن از خود سایه را آیینه خورشید کرد

رنگ ما بی دست و پایان اینچنین گردیده است

روزگاری شد که سیل گریه محو قطرگی ست

گرم جولان هر طرف رفته ست آن برق نگاه

دید ه ها چون حلقه های آتشین گردیده است

بر بزرگان از طواف خاکساران ننگ نیست