از خمار ناتوانیها چسان آید برون

هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است

دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من

همچو عمر عاشقان سرگرم خوش رفتاری است

سایه مژگان نگاهش را شب بیماری است

هرکه را حسرت ، شهید تیغ بیدادش کند

هر دو عالم عرض یک آغوش زخم کاری است