نشکفته غنچه ایست از آن گلستان حیا

نفس تو بوستانی معطور و دلنشین

ذات توگلستانی مطبوع و جان فزا

نورسته لاله ایست از آن بوستان ادب

غمگین شودبه هرچه توغمگین شوی رسول

شادان شود به هرچه تو شادان شوی خدا

خورشیدگر نه کور شد از شرم رای تو