غمگین شودبه هرچه توغمگین شوی رسول

ذات توگلستانی مطبوع و جان فزا

نورسته لاله ایست از آن بوستان ادب

نشکفته غنچه ایست از آن گلستان حیا

شادان شود به هرچه تو شادان شوی خدا

خورشیدگر نه کور شد از شرم رای تو

دارد چرا ز خط شعاعی به کف عصا