به بزم انس نوشیده می وحدت ز جام لا

کند از یک شکرخنده هزاران مرده را زنده

چنان کز چهر رخشنده جهان پیر را برنا

ردای قدس پوشیده به حزم نفس کوشیده

می از مینای لاخورده سبق از ماسوا برده

وزان پس سر برآورده ز جیب جامه الا

زدو ده زنگ امکانی شده در نور حق فانی