می از مینای لاخورده سبق از ماسوا برده

چنان کز چهر رخشنده جهان پیر را برنا

ردای قدس پوشیده به حزم نفس کوشیده

به بزم انس نوشیده می وحدت ز جام لا

وزان پس سر برآورده ز جیب جامه الا

زدو ده زنگ امکانی شده در نور حق فانی

چو مه در مهر نورانی چو آب دجله در دریا