چو مه در مهر نورانی چو آب دجله در دریا

می از مینای لاخورده سبق از ماسوا برده

وزان پس سر برآورده ز جیب جامه الا

زدو ده زنگ امکانی شده در نور حق فانی

زدف در دشت لاخرگه که لامعبود الا الله

زکاخ نفی جسته ره به خلوتگاه استثنا

شده از بس به یاد حق به بحر نفی مستغرق