بر فرق می نتابد شام و سحر مرا

از روز و شب گریزم اگر بهر روشنی

بایدکشید منت شمس و قمر مرا

جایی روم که پرتو خورشید و مه در آن

صدر زمانه را به سر آمد چو روزگار

گو نیز روزگار درآید به سر مرا

نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال