صدر زمانه را به سر آمد چو روزگار

بایدکشید منت شمس و قمر مرا

جایی روم که پرتو خورشید و مه در آن

بر فرق می نتابد شام و سحر مرا

گو نیز روزگار درآید به سر مرا

نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال

نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا