گو پارس بوستان نه مگر بلبل

تا حشر شکرگوید احسان را

لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

چون غنچه ساکن است گلستان را

نه مه وداع گوید بستان را

یزدان بودگواه که نگزیند

بر درگه تو درگه خاقان را