بر می زدی پی رقص آن ساعد سمین را

بر دوش خادمت نه گر خسته گشتی آری

تنهاکشید نتوان پنجاه من سرین را

تو آن نئی که بر ما هرشب به کنج خلوت

چون گرد مهره سیم در دست حقه بازان

هرلحظه چرخ دادی آن جفته رزین را

از عکس ساق و ساعدکان بلورکردی