خازن نداد آن را حاکم نکرد این را

تا آن به می طرازد آن جام زرفشان را

تا این نکو نوازد آن چنگ رامتین را

تشریف هرچه دادی انعام هرچه کردی

تکرار شایگانی گر رفت در قوافی

عذری بود خجسته از فکرت متین را

چون مدح شاه گویم حیران شوم به حدی